شنـــــیدم لا لــه ای در کـوهســــــاری
درفـش افراشـت آغـاز بهــــــاری
بگــرد خــود جهانــی یافــت غمگیـــن
جهانی بی گل و ریحان و نسریـن
دلــش افســرده شــد از بـــی نصیبــــی
همــی سـر کـرد آهنـــگ غریبـی:
که ما را همدمی دراین زمین نیســـــت
بجز خار مغیلان در کمین نیسـت
چـو گلبـــرگ تــــرم پژمــرده گــــردد
کســی نی کو دلـش افسرده گـردد
در این صحـرای پر خاشاک و پرخــس
بــداغ خویـش تنهائیــم و بیکــس
ولـی آن دانــه هـا کـان لالـه افشـانـــــد
نسیمی برد و در هر گوشه بنشاند
هنــوز آن لالــه را جــان بــود در تــن
که شد رشگ جنان آن تیره گلخـن
چــو آتـش شعله هــا از خـــاک بــرزد
زهـر سو لالـه ای گلـرنـگ سرزد
* * *