شعر : زمان را گنج ها در آستین است
شنـــــیدم لا لــه ای در کـوهســــــاری
درفـش افراشـت آغـاز بهــــــاری
بگــرد خــود جهانــی یافــت غمگیـــن
جهانی بی گل و ریحان و نسریـن
دلــش افســرده شــد از بـــی نصیبــــی
همــی سـر کـرد آهنـــگ غریبـی:
که ما را همدمی دراین زمین نیســـــت
بجز خار مغیلان در کمین نیسـت
چـو گلبـــرگ تــــرم پژمــرده گــــردد
کســی نی کو دلـش افسرده گـردد
در این صحـرای پر خاشاک و پرخــس
بــداغ خویـش تنهائیــم و بیکــس
ولـی آن دانــه هـا کـان لالـه افشـانـــــد
نسیمی برد و در هر گوشه بنشاند
هنــوز آن لالــه را جــان بــود در تــن
که شد رشگ جنان آن تیره گلخـن
چــو آتـش شعله هــا از خـــاک بــرزد
زهـر سو لالـه ای گلـرنـگ سرزد
* * *
ترا من نکته ای جانانه گفتم
مپندار از سر افسانه گفتم
ز تنهایی و ناکامی و ذلت
مشو نومید ای یار عدالت
که گیتی رنگبازی راستین است
زمان را گنج ها در آستین است
به نقل از نشریه دنیا شماره 4، زمستان 1345
نوشته شده توسط دوستداران احسان طبری در روز جمعه 10 اسفند ماه سال 1386 ساعت
10:05 AM
پیوند
| |
چاپ
|
دیدگاه های شما [6]
آخرین مطالب
| 
